30.000 Tweets

Vandaag verzond ik de 30.000ste tweet op mijn @marcdubach account (ik had voor 2008 een ander proefaccount). Of dat veel of weinig is weet ik niet. Wat ik wel weet is dat Twitter mij veel gebracht heeft. Om maar wat te noemen: een heus feest, diverse presentaties, een blog bij het ED, een prijs, nieuwe vriendschappen en nieuwe horizonten. Ook weet ik veel beter wat er speelt in bepaalde sociale kringen en zijn er tweeps, tweep-ups en twitter-acties die mij een brok in de keel hebben bezorgd.  Twitter rockt nog steeds. Dat kan veranderen, maar voor mij is Twitter een van de uitvindingen van de nieuwe eeuw. Het zal altijd hoog in mijn lijstjes blijven staan.

De 30.000ste Tweet draag ik graag op aan @fleurbesters Zij zou de laatste zijn die ik uit mijn volgerlijst zou schrappen. Niet alleen interessant om te volgen maar door haar heb ik ook de kans gekregen om in een andere wereld dan de mijne rond te neuzen. Zij en haar familie zijn me heel dierbaar geworden en ook dat is een geweldig effect van Twitter. De familie gaat nu door een moeilijke tijd. Heel veel sterkte!

3 reacties

Opgeslagen onder Social Media

Welkom nieuwe Eindhovenaren!

Brainstorm

Afgelopen donderdag, 30 juni was het Social Media Day. Een dag waarop diverse Social Media communities in de hele wereld elkaar IRL (In Real Life, in het echt) ontmoeten. @coachsander en@marcel040 organiseerden, als enige in Nederland ook zo’n dag (avond) in Eindhoven.

In het oude natlab, waar Einstein ooit zijn voetstappen achterliet, kwamen zeker 100 online enthousiastelingen samen op #SMDay040 Het was vanaf zes uur letterlijk een zoete inval want het was BYOD avond. (Bring Your Own Dinner).


Brainstorm1.1

Mensen konden vooraf workshops opgeven en naast de twee plenaire sessies, waarvan die van@jeffmeister en zijn broer Vincent onvergetelijk was, waren er ook parallel sessies. Ik deed een van die sessies. Een brainstorm over hoe wij nieuwe Eindhovenaren welkom heten in deze mooie stad.

In een oud, volledig gestript kantoor hield ik een wall-sessie. Met stoepkrijt schreef ik de gedachten van de dertig aanwezigen op de muur. Elk jaar komen er maar liefst 14.000 mensen in Eindhoven wonen! Vroeger was er een bustour van de gemeente maar die is geschrapt. Ik kwam er deze avond achter dat de verhuurbedrijven wel iets doen, net als brainport. Maar ik hoorde ook van mensen die onlangs in Eindhoven zijn komen wonen dat een officieel welkom ontbreekt. En dat vond niet alleen ik jammer, maar ook de meeste sessie-genoten vonden dat er wel iets mag gebeuren. Eindhoven de warmste!

Na drie kwartier stond de hele muur vol ideeën:

Brainstorm2
We gaan hiermee in een kleiner comite verder. Spontaan meldden zich al bijna 10 mensen aan. We zien zowel ideële, sociale als commerciële kansen. Een samenwerking tussen de gemeente, het bedrijfsleven en onze social media groep. Dat het waarschijnlijk iets ‘onlines’ wordt is niet te voorkomen, maar ik zie weer een nieuw, concreet initiatief ontstaan vanuit de social media hoek en dat is mooi en logenstraft voor de zoveelste keer de woorden van Beatrix.

De volgende mensen hebben zich al opgegeven om verder mee te denken:

@ElenaEindhoven

@asdebest

@__Jutta__

@Sanrosa236

@J_eanine

@JvdW040

@BramvanSambeek

@chill040

@KarinMiedema

@twanrijpers

Wie ook mee wil denken is uitgenodigd. Ergens eind augustus zullen we nog een keer samenkomen om te zien of we tot iets concreets kunnen komen. Wil je ook meedoen? Stuur mij een berichtje op Twitter of laat hieronder een reactie achter! Leuk! En daarvoor hoeft je echt niet op Twitter te zitten!

Nog een ding over de avond. Wat is het fijn om op zo’n unieke locatie met zoveel gelijkgestemde, positieve mensen samen te zijn. Geen conventies en de avond loopt zoals ie loopt. Heerlijk. Word ik heel erg blij van! Met deze keepstream kun je een beetje het gevoel van de avond proeven.

ENNE, OM HIER AF TE TRAPPEN: NIEUWE EINDHOVENAREN WELKOM IN DEZE MOOIE STAD!

Geef een reactie

Opgeslagen onder Eindhoven, Politiek, Samenleving, Social Media

New York en Berlijn aan de Dommel

Het is zaterdagmorgen. Ik zit op een terrasje op de Kollwitzplatz in Prenzlauer Berg. Ik lees de Berliner Zeitung. Daarna loop ik nog even over de biomarkt en fiets dan naar mijn appartement aan de Knaackstraße. Daar pik ik mijn kinderen op die naar de schauspielschule moeten. ‘s Avonds eten mijn vrouw en ik bij het top vegetarisch restaurant Cookies Cream (gave site!).  Ik spreek vloeiend Duits.

Het is zaterdagmorgen. Ik zit op een terrasje op Union Square in Manhattan. Ik lees de New York Times. Daarna loop ik over the greenmarket en fiets dan naar mijn appartement in East Village. Daar pik ik mijn kinderen op die naar Art School moeten. ‘s Avonds eten mijn vrouw en ik bij het top vegetarisch restaurant Angelica Kitchen. Ik spreek vloeiend Amerikaans-Engels.

Soms zou je wel drie levens willen leiden. Ik wil van alles beleven en mijn favoriete steden als inwoner leren kennen. Dat kan niet. Daarom droom ik er maar regelmatig over. Het mooie is dat in Eindhoven wonen ook altijd een droom is geweest. Dat klinkt misschien vreemd, naast deze wereldsteden, maar ik voel me hier prima. Net groot en dynamisch genoeg om mij het broodnodige stadsgevoel te geven.

En zo zit ik op zaterdagmorgen het ED te lezen op de Kleine Berg in de binnenstad. Ik lees het Eindhovens Dagblad. Daarna loop ik over de biomarkt op het Wilhelminaplein en fiets dan naar mijn huis in Stratum. Daar pik ik mijn kinderen op die naar dansles gaan. ‘s Avonds eten mijn vrouw en ik bij het enige vegetarische restaurant dat Eindhoven rijk is: Iris. Ik spreek vloeiend Brabants.

En dat is ook mooi, euh skon!


3 reacties

Opgeslagen onder Eindhoven, Foodie, Samenleving, Travel

Slim en trots

Eindhoven is dus de slimste. Toen ik dat gisteren op Twitter aankondigde stroomde de reacties binnen. Spontaan verzon ik een tekst voor op een t-shirt en liet het ontwerp op Twitter zien.  En toen bleek dat Eindhovenaren niet alleen slim zijn maar ook trots. Binnen een paar uur meer dan 50! bestellingen. Geleverd tegen kostprijs, afhalen in Stratum. Binnenkort dus in het straatbeeld te zien.

5 reacties

Opgeslagen onder Eindhoven, Samenleving

De laatste bomen op de Aalsterweg

Mijn vader was een aimabele, rustige, weldenkende en lieve man. Altijd aan het blauwhelmen voor de goede vrede. Toch sloeg hij ooit letterlijk zijn bed in tweeën en werd hij verbaal agressief als een bepaalde naam viel. Mijn vader is een Indië-veteraan. Hij werd in 1948 weggerukt uit een vredig Brabants bestaan en een scheepsreis en zes weken later gedropt in de jungle. Hospik was hij. Oftewel ziekenbroeder. Hij moet daar de meest gruwelijke zaken gezien hebben. Nooit vertelde hij erover. Toen de mannen uit Indië terugkwamen kregen ze een vetleren medaille, een oorkonde en de jaren erna bleek dat ze deel uit hadden gemaakt van een zogenaamd ‘foute oorlog.’ Het welbekende trauma van de Amerikaan die in Vietnam gediend had, maar dan zonder enige hulp.

Mijn vader had misschien wel wat ze nu een posttraumatische stress-stoornis noemen. Het knappe en bewonderenswaardige is dat hij dat zelf oploste. Door er niet over te praten, door het weg te stoppen. Maar wij wisten het uiteraard wel. Ik probeerde af en toe met hem erover te praten. Er kwam niet veel los. Hij ging ook niet naar reünies. Toch was hij gek op Indonesië. Over dat land kon hij euforisch raken. Over de mensen die hij bevochten had en die hij door zijn specifieke beroep gehaat moet hebben, geen woord.

Gisteren zag ik een documentaire over dit onderwerp. Het kwam weer naar boven. Mijn worsteling. Ik ben voor zelfbeschikkingsrecht en het is logisch dat een volk vecht voor eigen recht. Maar die jongens die daar vochten ‘voor de goede zaak’ deden dat onwetend van internationale rechten. Zij werden weggerukt uit een, naar huidige begrippen, informatieloze samenleving. Zij moesten. Zij waren zelfs trots dat ze voor onze vrijheid streden. Zij maakten van alles mee wat jongens van rond de twintig niet mee moeten maken. Zij werden vaak getraumatiseerd. En de generaties na hen kregen daar een tik van mee.

Ik ben trots op mijn vader. Hij heeft leren leven met een trauma en was een topvader voor mij, zijn zoon. Ik woon vlakbij de Aalsterweg en ik word nog dagelijks geconfronteerd met zijn dramatische maar oprecht mooie woorden: ‘ik kreeg een brok in mijn keel toen ik vanuit de legertruck de laatste bomen op de Aalsterweg zag, ik nam daar afscheid van een onbezorgde tijd.’

2 reacties

Opgeslagen onder Eindhoven, Familie, Samenleving

Blijven lachen

1986. Mijn kamertjes thuis. BBC World Service kraakte door de luidsprekers van mijn krantengeldinstallatie. De Russen deden er luchtig over maar ik wist al snel beter. Nieuwsverslaafd ben ik altijd geweest. En ik schakelde tussen alle radiozenders die ik kon vinden. Ik wilde alles weten. De onzekerheid was groot, mijn angst ook. Te weinig informatie. Ondanks de deskundigen die al snel over elkaar heen vielen om deze ramp te duiden. Wat als ‘de wolk’ kwam. Moest je jodium slikken? Mocht je nog wel sla eten? Moest ik vluchten? Overleven die mensen wel? Worden we allemaal verminkt? Wordt het leven ooit weer hetzelfde?
Ik was 18, een VWO scholier en naast newsjunk toch eigenlijk gewoon als iedere andere gezonde jongen verslaafd aan meisjes, muziek en uitgaan. Maar precies 25 jaar geleden was ik even bang. Bang voor de toekomst.
In een tijd zonder internet waren de nieuwsbronnen trager en schaarser. Mijn angst werd dus maar langzaam weggenomen. Toch ebt alles weg. Ook dit. Maar vandaag komt het weer even terug. En het leven gaat door. Ook voor deze vrouwen in Tsjernobyl. Zij wilden daar niet weg. Blijven lachen!

3 reacties

Opgeslagen onder Nostalgia, Politiek, Samenleving

>3000 Gedachten

Mijn vader is op 21 april 2001 overleden. Precies 10 jaar geleden. In dat decennium heb ik bijna elke dag wel een keer aan hem gedacht. Meer dan 3000 gedachten. De meeste positief. Vanavond drinken mijn broer en ik een trappistje op je! Proost jongen!

Ik ben trots dat ik soms op je lijk!

1 reactie

Opgeslagen onder Familie, Nostalgia