Vorige maand was ik bij de eerste Instagramwalk in Nederland. Georganiseerd door Roos van Vugt en Anna-Maria Mantel- Giannattasio. Met een clubje leuke mensen een ‘nieuwe’ tool ontdekken. Dat inspireert! Zie ook de blog van Mariana Oud. Deze week is het Glow in Eindhoven. Een jaarlijks lichtfeest. Deze keer in de binnenstad en op het TU/e terrein. Elk jaar gaan we met ons fotoclubje daar mooie plaatjes schieten. Uiteraard met de Nikon D90. Dat resulteerde dit jaar in deze foto’s. Ik waarschuw alvast (of eigenlijk achteraf), ik ben van de beweging en experimenten!
Omdat ik een fervent Intstagrammer ben en omdat het in Amsterdam zo leuk was, leek het me leuk om ook in Eindhoven een Instagramwalk te organiseren. En dat doe je tegenwoordig heel makkelijk. Je creëert een event op Facebook, nodigt je vriendjes uit en dat resulteerde in één week in zo’n 35 leuke mensen die een rondje Glow meeliepen. Niet alleen Instagram (is iPhone only) maar wel zonder statief! Al zijn er altijd mensen, Jorrit ik noem geen namen, die zich daar niet aan houden.
Wat mij betreft een zeer geslaagde avond met leuke mensen van diverse pluimage. Op Instagram gebruikten een aantal de hashtag #glow11. Het resultaat daarvan zie je hier!
Afgelopen weekend bezocht ik uiteraard weer de Dutch Design Week in mijn eigen Eindhoven. Elk jaar weer een hoogtepunt op de evenementenkalender. HET MAAKT MIJ BLIJ! De DDW bestaat 10 jaar en ik bezocht voor de 11e keer de Graduation Show. Dit blijft voor mij nog steeds de ‘must see.’ Jonge mensen die buiten kaders denken, innovatieve oplossingen zoeken én vinden en fris van de lever zijn. Het mooie is dat de meeste afstudeerders bij hun werk staan en je ze dus gloedvol kunt horen praten over hun projecten. Vergeet ook niet de Master tentoonstelling op de 3e etage te bezoeken. Vaak wat minder ‘grijpbaar’ maar filosofisch, conceptueel gezien stuk voor stuk design-pareltjes.
Niet zomaar een greep:
Een catamaran van Marijn Beije als een soort drijvend hotel. Je kunt zowel onder water kijken, op de waterspiegel slapen en in het adelaarnest de horizon observeren.
Massoud Hassini maakte als kind in Afghanistan miniaturen die door de wind meegeblazen werden. Vaak eindigden ze in een mijnenveld waar hij ze natuurlijk niet terug kon halen. Dat inspireerde hem om deze windgestuurde mijnenveger te maken. Er zit een GPS device in waardoor je kunt zien waar het ‘mijnenvrij’ is.
Dit vind ik erg gaaf! Bennie Meek Liep dwars door Nederland en maakte elke 10 stappen een foto. Zo krijg je letterlijk een dwarsdoorsnede van het Nederlands landschap.
Een iepenhouten kast die langzaam verkleurt door pigment van gemalen bladeren! Kom er maar eens op! Yannic Alidarso kwam erop en maakte het concept!
Een echt Eindhovens project is ‘De Tafels van Eindhoven’ van Ardie van Bommel De samengevoegde stadsdelen van 1 januari 1920 komen weer apart tot leven. In het blad zie je in de onderverdeling van de vroegere gemeenten de groei van Eindhoven vanaf de samenvoeging tot nu. Iedere laag is een abstracte weergave van de woningbouw in een decennium. Op één dag na, staan de tafels het hele jaar door in het stadsdeel. Krijgt de tafel een plek in de voetbalkantine, in het buurthuis of misschien wel als condoleance tafel? Ieder stadsdeel bepaalt dat voor zich. Ieder jaar op 1 januari komen de tafels samen in de burgerhal van het stadhuis, waar de tafel van het oorsponkelijke Eindhoven het hele jaar door centraal staat. De sporen die zijn achter gebleven op de tafels door het gebruik van het stadsdeel geven iedere tafel een eigen identiteit.
Akko Goldenbeld maakte een schaalmodel van Eindhoven van centrum tot zuid, zette dat op een rol, verbond dat met hamertjes die een piano in beweging zetten. Voilà! The sound of the city klinkt zo:
Jeriël Bobbe paste het oudste filmprincipe andersom toe. Jij beweegt (in bv een trein) en de film staat op een muur. Grappig!
Online met offline verbinden. Je zou het mijn missie of dagtaak kunnen noemen. Daphne van Mourik doet het met een kwinkslag. Je SMS laten voorlezen aan de deur? Je Tweet op een ballon plaatsen en afleveren? Alles kan. Niet alleen leuk voor particulieren maar ik zie zeker ook mogelijkheden voor bedrijven. Leuk concept, frisse vrouw, die nog veel meer goede ideeën heeft!
Geen onderzetters nodig en je niet druk maken over vlekken. De parafine tafel van Tom Gottelier kan namelijk na gebruik weer egaal gemaakt worden. Maar zeg nu zelf: met pan-afdrukken ziet het er ook geweldig uit!
Als je Rianne Koens haar vinding met passie ziet presenteren moet je toch onwillekeurig terugdenken aan standwerkers die vroeger op de markt hun handige huidhoudhulpjes presenteerden. Die gedachte schiet echter maar heel even door je hoofd want het is echt een ingenieuze vinding. Een echte dunschiller die het wit aan de vrucht laat zitten, een droogbakje dat overal geplaatst kan worden en een stamper die echt werkt. Het gevolg: hergebruik van schil door heerlijke geurende extracten. En trouwens, die standwerkers waren allemaal dikke, kale mannen, daar kocht ik nog geen doosje lucifers van.
Leuke toepassing voor de iPhone van Niels van Hoof. Zo kunnen bijvoorbeeld kinderen, door de barcode te scannen zien waar het eten vandaan komt. Nu nog een app die de calorieën vermeldt. Iets waar ik al jaren naar uitkijk.
Met je koffer al zingend naar huis, begeleid door muziekmakende stoeptegels. Travelling live is fun met Jeriël Bobbe.
Mooie visulatie van Kyra van Ineveld. Dit is dus wat er op Wikipedia staat over Obama. Veel dikker dan menig deel van een oude 1.0 encyclopedie.
Dit is door Belgische cabaretiers ook gedaan. Wie het eerst was doet er niet toe. Het is hilarisch leuk om te zien wat er gebeurt als je Facebook in het alledaagse fysieke leven kopieert. Charlotte Porskamp laat ook zien hoeveel moeilijker het dan is om mensen iets over hun leven te laten zeggen. Leuk! Hier alle filmpjes: http://meet-charlotte.nl/faceyourfacebook/
“The dude in the Dommel’ is ook al zo grappig. Tom Loois zit aan een tafel, midden in de Dommel en brengt zo op een onorthodoxe manier leuke conversaties op gang. Love it!
Deze kon niet ontbreken. Wij Dubachen zijn toiletgebruikers die er de tijd voor nemen. Michiel Martens geeft het toilet de plek die het moet hebben. Niet meer in afgeroomde hoekjes op een modern zwevend toilet. Nee, hij maakt er iets moois van en de mogelijkheden zijn eindeloos. Zouden we net als de oude Romeinen weer samen gaan poepen?
Erg mooi. Een spiegel die een spiegel is maar achter de spiegel je juwelen laat zien dan wel verbergt. Mooi systeem van Stef van Diepstraten. Kansrijk.
Dit is voor mij een van de hoogtepunten. Philip Lüschen maakte voor de wachtkamer een ‘sneak in front tool.’ Een scherm wat je optrekt voor je mede-wachtenden zodat je als eerste aan de beurt bent. Humor om te lachen en als dit niet buiten de kaders denken is dan weet ik het niet meer!
Vergeet op de derde verdieping vooral de Masters niet. Wat zou ik graag zo’n verdiepende opleiding doen. Voor mij een prachtige combinatie van dieper denken en moderne technieken is ‘Online Experience, Offline Keepsake’ waar Maya Ben David. Zij zocht naar online beelden van bijvoorbeeld de Arabische lente. Koos een icoon en printte op 3D dat herkeningsbeeld uit. Ziedaar een iPhone met in het Arabisch de tekst ‘Freedom.’ Indrukwekkende Master! Cum Laude, ook wat mij betreft.
Een puntje van kritiek tot slot:
Nog steeds jammer dat alle beschrijvingen alleen in het Engels te krijgen zijn. De zo gewenste brede doelgroep haakt niet af maar haakt ook niet aan. Een Graduation show zonder duiding is eigenlijk niet mogelijk. Al stond er alleen maar een bordje bij elk project met een beschrijving in drie zinnen in het Nederlands. Niet voor mij, maar ik hoor deze klacht erg vaak terug van andere mensen. Ook van mensen die doorgeleerd hebben trouwens.
Sluit ik af met de woorden van Victor Papanek, een van de godfathers van design, die je ziet als je de Graduation Show verlaat:
THE ONLY IMPORTANT THING ABOUT DESIGN IS HOW IT RELATES TO PEOPLE
Afgelopen zondag trok de gezelligste marathon van Europa weer door de straten van Eindhoven. Kipchumba won in een nieuw parcoursrecord. Prachtig natuurlijk en daarmee staan we in de top 5 snelste marathons ter wereld. Maar in de luwte van deze Keniaan boekten duizenden mensen hun eigen overwinning. Een paar voorbeelden.
-mijn eigen vrouw trainde keurig maar werd twee weken voor de marathon ziek. Een flinke dosis antibiotica en een ijzeren wil hielpen haar net op tijd op de been. Ze liep de halve marathon en genoot met volle teugen. De knuffel op het parcours met de kids was warm en lief
-een ex collega en vriend die als therapie voor een zware burnout rustig moest hardlopen had zijn zinnen gezet op de halve. Hij liep hem fluitend uit. Het moment dat ik hem bij het Philips Stadion highfivede was ontroerend
-een jongen die ik ken van het PSV Netwerk en die ik af en toe spot bij Europese uitwedstrijden liep voor het eerst een halve marathon. Hij heeft niet het ideale hardloopfiguur maar was wel sneller dan ik ooit ben geweest. Ik mocht hem door een dip heenschreeuwen. Respect!
-een zakenrelatie die na een knieblessure net op tijd weer kon trainen en behoorlijk gespannen toch dik onder de twee uur liep. Mooi!
-een vrouwelijke kennis die nog nooit een halve marathon had gelopen en er een toptijd uitperste is geweldig!
-een jongen die ik online ken, kanker overwon en juist deze halve marathon had uitgezocht om weer te laten zien dat hij er weer helemaal was. Kippenvel.
-en niet te vergeten al die jonge en oude mensen die de cityrun uitliepen. Wat een sfeer, wat een positieve vibe
En zo kan ik nog wel even doorgaan. De stad bruiste maar Eindhoven zat deze zondag ook vol met verhalen. Verhalen van kleine overwinningen. Net zo belangrijk als Kipchumba en een klein deel staat nu terecht een beetje in de schijnwerpers. De halve marathon als therapie. Ook voor mij. Ik ben na een blessure weer begonnen met trainen en liep zondag mijn eigen Stratumse cityrun. Niet toevallig op de dag van de halve marathon. I’ll be back!
P.S. En dit moois was niet mogelijk zonder hulp van al die honderden vrijwilligers. Hulde! Jullie verdienen een feestje.
Op FourSquare kun je nu lijsten aanmaken. Ik maakte een lijst van restaurants in Eindhoven. Met locatie en vaak ook tips en foto’s Je kunt de lijst aanvullen, zodat we uiteindelijke een compleet overzicht hebben. De top 25 is overigens mijn selectie.
Augustus 1994 werd mijn moeder 65. Het cadeau was een seizoenkaart van PSV. Daarna is ze elke wedstrijd present geweest in het Philips Stadion. Een kritische maar trouwe supporter. Zeventien competities lang.
Vorig seizoen werd ze ziek. Ernstig ziek. En toen ging het snel. Mijn moeder overleed 1 maart aan de gevolgen van botkanker. Het weekend voordat ze overleed speelde PSV tegen Ajax. De dokter, die voor Ajax was, kreeg er maandag voor haar overlijden nog van langs. ‘Ze hadden mazzel gehad.’
Vandaag was het dus voor het eerst sinds 1993 dat ik een seizoen begon zonder Mientje. Dat voelt vreemd. Ik heb haar seizoenkaart overgenomen en die wordt bijna het hele seizoen bezet door een goeie vriend. Maar toch.
In de rust kreeg ik uit haar warme hand altijd een Pecto en voor Appie en Betsy had ze altijd een Twix, die ik steevast nog Raider noemde. Ik aaide mijn moeder altijd even over haar bol voor de wedstrijd. Ze was fan van Wilfred Bouma.
Ik mis haar. Kus!
P.S. Hoe mooi was trouwens het gebaar van Joep, die Twix’en had meegenomen. Geweldig!
De vakanties zijn weer bijna voorbij. Ook wij waren een paar weken in het buitenland. Met de auto. En als ik dan terugrijd heb ik naast ons huis in Stratum nog een doel voor ogen: Het Floraplein en de fontein. Want dat is pas echt thuiskomen. Als je vanaf Leenderheide in de verte de mooie statige huizen ziet begint mijn hart sneller te kloppen. Mijn kinderen kijken me wat meewarig aan als ik hardop roep: ‘Kijk! de fontein, we zijn weer thuis, fijn he?.’ Indoctrinatie heet dat. Ook zij mogen best weten dat thuiskomen pas echt thuiskomen is als je de fontein op het Floraplein hebt gezien.
In dat kader doe ik hier een bekentenis. Ook als ik van een vliegreis terugkom rij ik altijd om via het Floraplein.
Juultje vindt het heerlijk om samen in zee te zwemmen. Zij in haar Ernie-zwemband, ik haar langzaam voorttrekkend. Voorbij de boei. Dat was spannend! Toen we op een dag weer achter de magische markering dobberden zei ze: ‘wat is het hier heerlijk stil.’ En: ‘ik hou van de zee.’ Het was ook stil. Even verderop voltrok zich het dagelijks vakantie-ritueel. Maar de geluiden die daarbij horen werden geabsorbeerd door het zeewater en de meters buitenboeis.
Ik vertelde haar dat haar opa, mijn vader, ook zo van de zee en de stilte hield. Op zijn reis naar Indië verbleef hij twee maal zes weken op een boot. Hij zei mij ooit hoe mooi hij het vond om ‘s avonds helemaal alleen op het voordek te zitten en te genieten van het geluid dat er niet was. Juultje nam alle woorden op en zei toen: ‘misschien is opa dan wel een zeester.’
Vandaag verzond ik de 30.000ste tweet op mijn @marcdubach account (ik had voor 2008 een ander proefaccount). Of dat veel of weinig is weet ik niet. Wat ik wel weet is dat Twitter mij veel gebracht heeft. Om maar wat te noemen: een heus feest, diverse presentaties, een blog bij het ED, een prijs, nieuwe vriendschappen en nieuwe horizonten. Ook weet ik veel beter wat er speelt in bepaalde sociale kringen en zijn er tweeps, tweep-ups en twitter-acties die mij een brok in de keel hebben bezorgd. Twitter rockt nog steeds. Dat kan veranderen, maar voor mij is Twitter een van de uitvindingen van de nieuwe eeuw. Het zal altijd hoog in mijn lijstjes blijven staan.
De 30.000ste Tweet draag ik graag op aan @fleurbesters Zij zou de laatste zijn die ik uit mijn volgerlijst zou schrappen. Niet alleen interessant om te volgen maar door haar heb ik ook de kans gekregen om in een andere wereld dan de mijne rond te neuzen. Zij en haar familie zijn me heel dierbaar geworden en ook dat is een geweldig effect van Twitter. De familie gaat nu door een moeilijke tijd. Heel veel sterkte!
Afgelopen donderdag, 30 juni was het Social Media Day. Een dag waarop diverse Social Media communities in de hele wereld elkaar IRL (In Real Life, in het echt) ontmoeten. @coachsander en@marcel040 organiseerden, als enige in Nederland ook zo’n dag (avond) in Eindhoven.
In het oude natlab, waar Einstein ooit zijn voetstappen achterliet, kwamen zeker 100 online enthousiastelingen samen op #SMDay040 Het was vanaf zes uur letterlijk een zoete inval want het was BYOD avond. (Bring Your Own Dinner).
Mensen konden vooraf workshops opgeven en naast de twee plenaire sessies, waarvan die van@jeffmeister en zijn broer Vincent onvergetelijk was, waren er ook parallel sessies. Ik deed een van die sessies. Een brainstorm over hoe wij nieuwe Eindhovenaren welkom heten in deze mooie stad.
In een oud, volledig gestript kantoor hield ik een wall-sessie. Met stoepkrijt schreef ik de gedachten van de dertig aanwezigen op de muur. Elk jaar komen er maar liefst 14.000 mensen in Eindhoven wonen! Vroeger was er een bustour van de gemeente maar die is geschrapt. Ik kwam er deze avond achter dat de verhuurbedrijven wel iets doen, net als brainport. Maar ik hoorde ook van mensen die onlangs in Eindhoven zijn komen wonen dat een officieel welkom ontbreekt. En dat vond niet alleen ik jammer, maar ook de meeste sessie-genoten vonden dat er wel iets mag gebeuren. Eindhoven de warmste!
Na drie kwartier stond de hele muur vol ideeën:
We gaan hiermee in een kleiner comite verder. Spontaan meldden zich al bijna 10 mensen aan. We zien zowel ideële, sociale als commerciële kansen. Een samenwerking tussen de gemeente, het bedrijfsleven en onze social media groep. Dat het waarschijnlijk iets ‘onlines’ wordt is niet te voorkomen, maar ik zie weer een nieuw, concreet initiatief ontstaan vanuit de social media hoek en dat is mooi en logenstraft voor de zoveelste keer de woorden van Beatrix.
De volgende mensen hebben zich al opgegeven om verder mee te denken:
Wie ook mee wil denken is uitgenodigd. Ergens eind augustus zullen we nog een keer samenkomen om te zien of we tot iets concreets kunnen komen. Wil je ook meedoen? Stuur mij een berichtje op Twitter of laat hieronder een reactie achter! Leuk! En daarvoor hoeft je echt niet op Twitter te zitten!
Nog een ding over de avond. Wat is het fijn om op zo’n unieke locatie met zoveel gelijkgestemde, positieve mensen samen te zijn. Geen conventies en de avond loopt zoals ie loopt. Heerlijk. Word ik heel erg blij van! Met deze keepstream kun je een beetje het gevoel van de avond proeven.
ENNE, OM HIER AF TE TRAPPEN: NIEUWE EINDHOVENAREN WELKOM IN DEZE MOOIE STAD!
Het is zaterdagmorgen. Ik zit op een terrasje op de Kollwitzplatz in Prenzlauer Berg. Ik lees de Berliner Zeitung. Daarna loop ik nog even over de biomarkt en fiets dan naar mijn appartement aan de Knaackstraße. Daar pik ik mijn kinderen op die naar de schauspielschule moeten. ‘s Avonds eten mijn vrouw en ik bij het top vegetarisch restaurant Cookies Cream (gave site!). Ik spreek vloeiend Duits.
Het is zaterdagmorgen. Ik zit op een terrasje op Union Square in Manhattan. Ik lees de New York Times. Daarna loop ik over the greenmarket en fiets dan naar mijn appartement in East Village. Daar pik ik mijn kinderen op die naar Art School moeten. ‘s Avonds eten mijn vrouw en ik bij het top vegetarisch restaurant Angelica Kitchen. Ik spreek vloeiend Amerikaans-Engels.
Soms zou je wel drie levens willen leiden. Ik wil van alles beleven en mijn favoriete steden als inwoner leren kennen. Dat kan niet. Daarom droom ik er maar regelmatig over. Het mooie is dat in Eindhoven wonen ook altijd een droom is geweest. Dat klinkt misschien vreemd, naast deze wereldsteden, maar ik voel me hier prima. Net groot en dynamisch genoeg om mij het broodnodige stadsgevoel te geven.
En zo zit ik op zaterdagmorgen het ED te lezen op de Kleine Berg in de binnenstad. Ik lees het Eindhovens Dagblad. Daarna loop ik over de biomarkt op het Wilhelminaplein en fiets dan naar mijn huis in Stratum. Daar pik ik mijn kinderen op die naar dansles gaan. ‘s Avonds eten mijn vrouw en ik bij het enige vegetarische restaurant dat Eindhoven rijk is: Iris. Ik spreek vloeiend Brabants.
Vorige maand was ik bij de eerste Instagramwalk in Nederland. Georganiseerd door Roos van Vugt en Anna-Maria Mantel- Giannattasio. Met een clubje leuke mensen een ‘nieuwe’ tool ontdekken. Dat inspireert! Zie ook de blog van Mariana Oud. Deze week is het Glow in Eindhoven. Een jaarlijks lichtfeest. Deze keer in de binnenstad en op het TU/e terrein. Elk jaar gaan we met ons fotoclubje daar mooie plaatjes schieten. Uiteraard met de Nikon D90. Dat resulteerde dit jaar in deze foto’s. Ik waarschuw alvast (of eigenlijk achteraf), ik ben van de beweging en experimenten! 
